പ്രിയപ്പെട്ട മാർകേസ് ,
പ്രണയച്ചൂടിൽ ഉരുകിയ
അറീലിയാനോ ബുവന്ദിയയ്ക്ക്
ഏകാന്തത,
നൂറു വർഷങ്ങൾ
സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ
പ്രണയം,
ഏകാന്തതയുടെ
എത്രയോ യുഗങ്ങളാണ്
എനിക്ക്
ദാനം തന്നതെന്ന്
അങ്ങേയ്ക്കറിയുമോ..
ഓരോ തവണയും
അവൾ
യാത്ര പറഞ്ഞകലുമ്പോൾ
ഏകാന്തത
എനിക്ക്
കൂട്ടിനായെത്തുന്നു..
പ്രിയപ്പെട്ട മാർകേസ് ,
മക്കൊണ്ടോയിൽ
ഇനിയും
കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയേക്കാം ..
നഗരങ്ങളെ വിഴുങ്ങി മഹാ-
സാഗരങ്ങൾ സംഹാര-
നൃത്തം തുടർന്നേക്കാം ..
പ്രളയത്തിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപിൽ
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് ,
അവളില്ലാതെ
അവളോട്
സല്ലപിക്കുമ്പോൾ,
ആ ഏകാന്തതയിൽ
നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്
അവൾ തന്നെയാണെന്ന്
ഞാൻ അറിയുന്നു..
പ്രിയപ്പെട്ട മാർകേസ് ,
മറവിയുടെ
മഞ്ഞു മൂടിയ
ചില്ലു ജാലകങ്ങളിൽക്കൂടി,
കാഴ്ച മങ്ങിയ
കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലേക്ക്
നോക്കുമ്പോൾ,
അങ്ങറിയുന്നുവോ,
ഏകാന്തതയുടെ
നൂറു യുഗങ്ങൾ
നമുക്കായി
ഇനിയും
കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്...
- അജി ആലത്ത്.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ